Pompoenen

Met zulk mooi weer als vandaag is het natuurlijk zonde om binnen te blijven zitten. Lekker erop uit dus, en genieten van een prachtige herfstdag. We zijn naar de pompoen-en oogstfair op boerderij het Ananas geweest. Er was van alles te doen voor de kids: pottenbakken, tegeltjes beschilderen, ponyrijden en nog veel meer. Er was een prachtige markt, met planten, brocante, heerlijke jams en ander lekkers en ga zo maar door. Pompoenen waren er ook, en daar MOET ik altijd foto's van maken, ik vind ze zo leuk!
Er waren ook prachtig uitgesneden pompoen, kastelen, sprookjesfiguren, heksen, zelfs Jack Sparrow en Sjoerd vond dat hij dat ook wel kon. Dus gingen we naar huis met een flinke pompoen, een speciaal zaagmesje en een eenvoudig patroon. En toen we thuiskwamen ging hij meteen aan de slag: eerst de pompoen uithollen, toen het patroon op de pompoen, netjes rondom uitprikken en daarna verder uitsnijden met het mesje. En het is hem prachtig gelukt, helemaal zelf gedaan zonder hulp, een mooie jack 'o lantern' staat nu bij de voordeur te pronken:
'

Strijken

Ik ben de eerste om toe te geven dat ik niet 's werelds beste huisvrouw ben. Als je met je vingers over de randjes gaat zijn ze beslist stoffig.... Maar de meeste klusjes doe ik toch wel regelmatig en met goede zin. Behalve strijken. Want daar heb ik toch zo'n enorm broertje aan dood. Wat een vreselijke klus is het. En met een man die bij een bank werkt en dus elke dag een schoon overhemd aan moet stapelt het zich vlug op. Letterlijk. Want strijken uitstellen kan ik als de beste. Net als opstapelen van strijkgoed. Tot de stapel in en op de mand zo hoog wordt dat er echt niks meer bij kan (of Rijkjan echt geen overhemd meer in de kast heeft hangen...) En dan moet ik wel. Vandaag was het weer zo ver. De hele dag heb ik gestreken. Met tussenpozen natuurlijk. En kleine beloningen als er weer was af was. Want je moet jezelf wel blijven motiveren, toch? En nu ligt de tafel vol met stapeltjes keurig gestreken overhemden, de favoriete roze polo van Jelle, en nog veel meer. Ik voel me uiterst braaf.....

Vrouwenkenner

We rijden langs een reclamebord, waarop een dame in schaarse lingerie.
Ids: Gatverdamme! een vrouw met tieten!
ik: niks gatverdamme, dat hebben alle vrouwen, heel normaal.
Ids: nee hoor
ik: jawel hoor
Ids: nee hoor
ik: wie dan niet?
Ids: weet ik niet, maar sommige vrouwen hebben neptieten!

7 jaar, en dan al zo'n realistische kijk op de wereld...

te oud...

Het leuke van jongetjes is dat ze later met hun moeder willen trouwen. Jammer genoeg duurt dat niet eeuwig, er komt een moment dat ze zich realiseren dat er nog meer leuke meisjes op de wereld zijn:) Bij Jelle en Sjoerd was dat al een hele tijd zo, maar tot nu toe kon ik nog altijd rekenen op de onvoorwaardelijke toewijding van Ids. Tot nu toe..... want gisteren vertelde hij me dat hij niet meer met me wilde trouwen: ' want als ik ga trouwen dan ben jij veel te oud mam'......
Je weet dat het gaat gebeuren, maar toch... de klap kwam hard aan:) Gelukkig zei hij er meteen achteraan dat ik wel heel lief ben. Daar moet ik het dan maar mee doe!

Auwwwwww!

Gisteren was het jaarlijkse overvliegen van de scouting. Sjoerd ging van de welpen naar de verkenners:

Het natte pak is traditie, we hadden zeep en droge kleren mee!
Toen ik na afloop stond te wachten tot iedereen klaar was ben ik op een tak met doorns gaan staan. En 1 daarvan is dwars door de zool van m'n crocs heen mijn voet ingegaan. Dat deed behoorlijk pijn, best wel! en het bloedde ook flink. EHBO-er erbij, voet schoongemaakt, pleister erop en naar huis. Maar het deed toch wel flink pijn, en thuis kon ik zien dat er nog een stuk van de doorn in zat. Ook gezien mijn wondroos-geschiedenis in hetzelfde been zijn we toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Daar is een 1/2 uurtje flink geklust aan mijn voet, want die doorn zat diep en wilde er niet uit. Of de doorn er nu definiteif uit is weten we niet, het bloedde zo erg dat het niet goed te zien was. Dus nu zit ik weer eens met een zere voet omhoog, 3x per dag in een soda-badje en morgen naar de huisarts, want ik heb het idee dat er nog steeds wat in zit en eigenlijk wil ik ook antibiotica hebben, uit voorzorg. Elk nadeel heb z'n voordeel, in de tuin werken is er vandaag niet bij, dus ik ga maar scrappen denk ik!

Schoolfoto-album

Eerst maar even een kleine update over Jelle's brugklasavonturen: het gaat goed! Hij heeft het naar z'n zin, mist zijn oude klas nog wel maar verder heb ik hem (met wat trekken en duwen van mijn kant....) toch wel zover dat hij toegeeft het naar zijn zin te hebben. Natuurlijk zijn sommige leraren echt te erg voor woorden (volgens Jelle dan), gelukkig zijn er ook hele leuke. Ze krijgen in het begin weinig huiswerk, dus ook dat valt (nog) mee. De school is relatief klein ('slechts' 1200 leerlingen) en Jelle kent de weg in school al goed, kortom so far, so good. (Jelle doet extra engels, ik doe ook een beetje mee....)

Om af te kicken van de basisschool (ik moet toegeven dat ik groep 8 ook wel een beetje mis) heb ik eindelijk iets gedaan wat al heel lang op mijn to do-lijstje staat: een schoolfotoboekje maken. Er is een leuke school-lijn uit van ScenicRoute, Appleton, en daarmee heb ik een boekje gemaakt. Formaat is 8x8 inch, dat vind ik een heel prettig formaat om op te werken, en het is gebonden met de bind it all.

Dit is de voorkant:


Dit is de eerste pagina, Jelle zat toen net 2 maanden op school:



En dit is de laatste pagina, van groep 8:

De eerste keer.

Vandaag is Jelle voor het eerst naar de brugklas. Nieuwe tas mee (en een plastic tas voor het geval alle boeken er niet in passen), nieuwe agenda, en daar ging hij, op naar een nieuwe klas (met geen enkele bekende er in), nieuwe leraren, nieuwe ervaringen. Hij was niet zenuwachtig (zei hij......). En nu is iedereen dan naar school of werk en is het eindelijk weer eens lekker rustig in huis. Ongestoord kan ik allerlei klusjes doen, de administratie bijwerken of scrappen. Maar waarom voel ik me dan zo onrustig, net zoals toen ik Jelle voor de eerste keer naar de peuterspeelzaal of de kleuterschool bracht? Niks komt er uit m'n handen, en de hele tijd loop ik op de klok te kijken. Kon ik maar even om een hoekje kijken, maar ja, dat kan nu eenmaal niet. Ik zal moeten wachten tot hij thuiskomt, en hopen dat hij dan iets meer te vertellen heeft dan 'ging wel'. Nog een uurtje (zucht...)