Nieuwe auto

We waren aan een nieuwe auto toe. En het liefst 1 die wat goedkoper in het gebruik was, want met een benzineverbruik van 1 op 8 tikken die hoge brandstofprijzen extra hard aan. Min of meer toevallig kwamen we bij een Daihatsu-dealer terecht, en daar stond een auto waar we allebei meteen op vielen (en ik kan je verzekeren dat dat zeer zelden voorkomt!). We waren dan ook vrij snel besloten, en ik heb dit keer mijn zin doorgedrukt met de kleur. En zo rijden we alweer een paar maanden zeer tevreden rond in onze limegroene Materia. De hoogste tijd om de foto's die ik bij het ophalen gemaakt had eens te scrappen. Toevallig had ik er papier voor liggen van Kaisercraft, in het perfecte kleurtje groen.

Saai, saai, saai.

Hmmmm, bij nader inzien misschien niet zo'n handige titel voor een blogje. Mocht je nog niet afgehaakt zijn: ik vind januari een vreselijk saaie maand, net een hele lange maandagmorgen zeg maar. Het weer van de afgelopen dagen helpt ook niet echt mee, grijs en nat. Er gebeurt ook niks leuks. Nou ja, bijna niks dan. Jelle heeft zaterdag zijn hockeywedstrijd gewonnen met 6-1. En ons neefje Ruben is 8 jaar geworden. Ids heeft een nieuwe tand. Sjoerd heeft de oude televisie weer aan de praat gekregen, dus de jongens kunnen op zolder weer films kijken. Niks bijzonders, ik zei het al. Maar, de scrapinspiratie is wel weer terug. Een paar lo's dan nog maar:

Maat 40!

Nee, nee, dit gaat niet over mezelf. Het gaat over Jelle. Hij was weer eens toe aan nieuwe schoenen, en daar zie ik altijd als een berg tegenop. Jongensschoenen groter dan maatje 36 moet je altijd met een lantaarntje zoeken, en als je al wat vindt heb je meestal keus uit 1 paar schoenen. Zo waren we vandaag bij N..., een wat duurdere schoenwinkel, maar met veel kinderschoenen. Het was opruiming, en er stonden echt rekken vol. Met meisjesschoenen dan, en meisjeslaarzen, veel roze, veel bling. Leuk hoor *zucht*. Erg weinig jongensschoenen, en dan nog allemaal kleine maatjes. Ik was de winkel al bijna weer uit toen we toch nog een rekje vonden met maat 37/38/39. In maat 39 stonden er, schrik niet, nog 3 paar schoenen (waarvan dan nog 2 dezelfde). Ze zaten niet lekker. Toch maar even Jelle's voeten laten opmeten dan. Eind 39, begin 40. Dan toch nog maar even kijken bij de herenschoenen maat 40. Hier hadden we gelukkig veel meer keus, en warempel, Jelle heeft nieuwe schoenen. Wat een opluchting, in het vervolg kunnen we terecht bij de herenschoenen. Nu die andere 2 nog..... Dames en heren schoenenfabrikanten, denken jullie ook een beetje aan de jongens? die willen ook graag leuke schoenen aan hun voeten!

We hebben een rustige week achter de rug, na alle november- en decemberdrukte komen we eindelijk weer in het normale ritme. Of het daardoor komt weet ik niet, maar ik ben weer volop aan het scrappen. 2 layouts, foto's gemaakt op een mooie oktoberdag:

Ineens.....

Ineens was hij er: een nieuwe layout! Na ruim 2 maanden waarin er vrijwel niets uit mijn handen kwam is er eindelijk licht aan het einde van de scrap-tunnel. Zomaar ineens, een vonkje inspiratie en een half uurtje later was het klaar:


Heerlijk dat er weer wat uit mijn handen komt. Meteen m'n scrapkamer maar eens opgeruimd en gereorganiseerd. Een half-afgemaakt project dat er al heel lang lag heb ik in het ronde archief gedeponeerd, en het stond me niet aan en ik had geen trek om het tegen heug en meug af te maken. Zoiets werkt erg bevrijdend! En nu maar snel de foto's van de winter-efteling af laten drukken, en de schitterende schaatsfoto's van afgelopen zondag!

Kerst....13 jaar geleden

De kerstdagen zijn weer voorbij. We hebben fijne, relaxte dagen gehad. Om de 1 of andere reden heb ik veel teruggedacht aan de kerstdagen van 13 jaar geleden. We waren toen net ouders geworden van een prachtig baby-jongetje, genaamd Jelle. Heel erg wennen was het voor ons, die eerste dagen. Een rare kerst ook, die heel anders liep dan gedacht. Want Jelle zou pas 2 weken later komen, en ik had het al precies gepland, hoe we onze laatste kerst met z'n tweetjes zouden vieren. Maar ja, het liep helemaal anders. Geen kerstdiner met de hele familie, geen thuisbevalling. Wel een gezonde baby gelukkig. Maar toch deed ik op kerstavond niets anders dan huilen. Rijkjan werd er helemaal zenuwachtig van. Hij zag z'n vrouw al verdwijnen in een postnatale depressie en hij in zijn eentje opdraaien voor alle vieze luiers! Wat er was wilde hij weten, en vooral: kan ik iets DOEN! Mannen willen altijd iets doen. Snikkend en snotterend legde ik het uit: dat zo'n baby nou wel heel leuk was, maar hoe moest dat nou over 15 jaar, als hij met een paar biertjes op met een brommertje door de stad heen ging racen? Rijkjan snapte er niks van. Dat duurt nog jaren, waar maak je je druk om? Gelukkig kwam op 1e kerstdag onze fantastische kraamhulp. Ze moest vreselijk lachen, en stelde Rijkjan gerust. Die kraamvrouwenblues ging met een paar dagen wel over, als de rondrazende hormonen een beetje tot rust kwamen. En zo was het ook. Maar toch.......er zijn inmiddels al 13 jaar (plus 1 week) voorbij gevlogen. Bier en brommers komen nu toch wel erg dichtbij. Maar ik maak me er niet meer zo druk om. Ik heb wel een beetje vertrouwen in Jelle. Baby's zijn best leuk, maar pubers.....die zijn nog veel leuker!



ps: over die kras onder zijn neus mag ik van Jelle niks meer zeggen....

Fijne kerstdagen!

Ik ben er dit jaar niet aan toe gekomen om kerstkaarten te versturen. Daarom voor iedereen die geen kaartje van ons gehad heeft:

Hele fijne kerstdagen en de allerbeste wensen voor 2009!

Huisgenoot

Mag ik jullie voorstellen aan onze nieuwe huisgenoot: Herman. En nee, we zijn niet gezwicht voor een paar flaporen en een kwispelend staartje. Herman is een bakje met deeg. Jelle kwam er vorige week mee thuis van school. Aanschouwelijk biologieonderwijs zeg maar. Herman is een deeg dat door goede verzorging (lees: dagelijks goed omroeren en af en toe bijvoeden) moet gaan gisten. Jelle neemt zijn taak als verzorger zeer serieus (daarom heeft uitgerekend hij het spul ook mee naar huis gekregen waarschijnlijk...). Als Herman morgen gevoed moet worden zet hij het liefst gisteren alles alvast klaar. Het is hooguit een minuut werk, maar je kunt het maar alvast klaar hebben staan nietwaar. Morgen is de grote dag. Dan moeten we Herman in 4-en delen (het lijkt wel een Middeleeuwse marteling, misschien een ideetje om hier een geschiedenisles aan te wijden?). Van 1 deel gaan we dan een brood bakken. De rest gaat naar Jelle's klasgenoten. Mogen zij een poosje deeg kweken. Als we overmorgen allemaal niet met vergiftigingsverschijnselen in het ziekenhuis liggen laat ik nog wel weten hoe het brood smaakte!